DYRYGENCI CHÓRU

1913 – 1918 z przerwą w czasie I wojny światowej

1919

1919

1921

1922 – 1923

1925 – 1926

1925 – 1926

Teodor Lewandowski

Janina Szyperska

Henryk Król

Józef Rzeźniczek

Teodor Lewandowski

Jan Niesiony 

Gwiszcz

Sokołowski

Józef Czaja

Stefan Ślązak

Śpiewak, reżyser, dyrygent. Kształcił się w szkole organistów w Płocku i tam działał w teatrze amatorskim. W 1908r zaangażował się podobno tamże do zespołu H. Czarneckiego, śpiewał wtedy m.in. Jontka („Halka”) oraz zastępował kapelmistrza. W 1909-1914 kształcił się w Warszawskim Instytucie Muzycznym w zakresie gry na fortepianie i śpiewu (był m.in. uczniem A. Myszugi i J. Chodakowskiego). Równocześnie pracował jako korepetytor muzyczny w WTR. W 1915-1916 występował w operetkach w zespole H. Halickiego w Lublinie, jesienią 1916 u A. Olędzkiego w Kielcach, w 1917 u H. Czarneckiego w Częstochowie oraz w objazdowym zespole S. Szczuki. W maju i czerwcu 1918 śpiewał gościnnie w Warszawskim Teatrze Nowości m.in. Bolesława („Polska krew”) i Foldesy’ego („Krysia leśniczanka”). W 1919 występował znów w Lublinie. W 1920-1922 należał do zespołu operetkowego w Teatrze Miejskim w Sosnowcu. W sezonie 1923/24 był śpiewakiem, reżyserem i dyrygentem w Teatrze Polskim w Katowicach. Mieszkając na Śląsku zajmował się pracą pedagogiczną organizowaniem i prowadzeniem chórów, pisywał recenzje muzyczne do czasopism. Skomponował operę „Silesiana”, operetki „Czar nocy” i „Donżuani” (był też współautorem tekstów) oraz muzykę do wielu przedstawień teatralnych. Po 1945 działał nadal jako pedagog i dyrygent chórów.

1927 – 1945 z przerwą w czasie

Stefan Marian Stoiński

Studiował w Konserwatorium Juliusa Sterna w Berlinie oraz prywatnie u Hugona Leichtentritta i O. Fleischera. W 1920 roku rozpoczął karierę muzyczną, jego pierwszym istotnym wystąpieniem było dyrygowanie koncertem symfonicznym w Filharmonii Berlińskiej. W 1922 roku zamieszkał na Śląsku. Był pierwszym dyrektorem Teatru Operowego w Katowicach. W 1925r założył w tym mieście polski Instytut Muzyczny. Od 1927 roku Dyrygent Chóru Mieszanego Ogniwo w Katowicach. Był także pierwszym dyrektorem utworzonej w 1932 r filii tego instytutu w Bielsku-Białej. Jej tradycje kontynuuje założona w 1945r Państwowa Ogólnokształcąca Szkoła Muzyczna I i II stopnia im. Stanisława Moniuszki. Założył i był pierwszym dyrygentem orkiestry symfonicznej w Bielsku-Białej. Doprowadził w maju 1934 roku do wykonania Stabat Mater Karola Szymanowskiego w Katowicach. Wydarzenie to było wielkim sukcesem Szymanowskiego i jego muzyki.

Tuż po zakończeniu okupacji hitlerowskiej, przybył w marcu 1945 do Bytomia, aby z polecenia władz wojewódzkich zorganizować tam szkołę muzyczną. Założył Konserwatorium Muzyczne, które mieściło się w dawnym budynku gimnazjum (obecnie jest to Ogólnokształcąca Szkoła Muzyczna) i został pierwszym dyrektorem tej szkoły. Funkcję tę pełnił do swojej śmierci. Komponował pieśni solowe, kantaty, oratoria oraz pieśni ludowe.

1946

Piotr Dziemba

Długoletni dyrygent chóru mieszanego „Lutnia”. Dyrygował również chórami męskimi: „Boże Dary” w Kostuchnie 1937r, „Piast” w Lędzinach, Zjednoczonych Kopalniach „Aleksander-Książatko” i”Bolesław Śmiały” w Łaziskach Górnych, w Kopalni „Książe Maria” w Murckach (wszystkie w latach 1937 – 1939), oraz chórami mieszanymi „Gwiazda” w Chorzowie-Starym w 1936 i „Kasyno” w Siemianowicach Śl. w latach 1932-1939.

Pod batutą Piotra Dziemby wiele utworów zostało wyróżnionych takich jak: Oratorium ks.Roberta Gajdy „Św. Jan Chrzciciel”, sztuka Stefania Ligonia „Wesele na Górnym Śląsku”, „Wieczoru morskiego” kalmańskich „Manewrów jesiennych”, Straussa „Czar walca”.

W 1946 r. był organizatorem pierwszego Ogólnopolskiego Festiwalu Zespołów Regionalnych w Katowicach. Następnie kierownik audycji terenowych i kultury masowej, który wylansował audycję regionalną „Czelodka Radiowa”, zbieracz pieśni ludowych.

Współpracował z prof. Adolfem Dygaczem i prof. Józefem Ligęzą. Był kierownikiem artystycznym Związków Zawodowych w Katowicach. Pełnił wiele odpowiedzialnych funkcji społecznych, ale nade wszystko był chórmistrzem-wychowawcą.

I-III 1947

Bolesław Szabelski

Od 12 roku życia uczęszczał do szkoły organistów przy Warszawskim Towarzystwie Muzycznym. Ukończył ją w 1913r jako jeden najlepszych absolwentów. Potem kontynuował naukę gry na organach u Mieczysława Surzyńskiego. Po wybuchu pierwszej wojny światowej Szabelski trafił wraz z wycofującymi się wojskami rosyjskimi do Kijowa. Ukończył tam kurs nauczycielski Macierzy Polskiej i został członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej. Po powrocie do Polski w 1918 r na krótko trafił do Płocka, gdzie był organistą w katedrze i nauczycielem w szkole organistowskiej. Pod koniec 1918 r. zaciągnął się do wojska polskiego.

W 1921r powrócił do Warszawy. Pracował jako organista, m.in. w kościele garnizonowym na Powązkach. Kontynuował studia organowe u Surzyńskiego, dodatkowo rozpoczął naukę kompozycji u Romana Statkowskiego, a po jego śmierci – studia u Karola Szymanowskiego. To właśnie Szymanowski w 1929r. polecił Szabelskiego jako pedagoga do organizowanego katowickiego konserwatorium – dzisiejszej Akademii Muzycznej.

W Katowicach Szabelski stał się znany nie tylko jako wirtuoz gry na organach, którą wykładał w konserwatorium (do końca lat 40. koncertował też w katowickich kościołach i radiu), ale też ambitny kompozytor.

Pracę kompozytorską i dydaktyczną przerwał wybuch wojny. Szabelski już 1 września 1939r opuścił Katowice.

Do Katowic wrócił po wyzwoleniu w lutym 1945r. i od razu włączył się w powojenny rozruch katowickiego konserwatorium. Po jego reorganizacji na Państwową Wyższą Szkołę Muzyczną został dziekanem wydziału pedagogicznego. Zaczynał też wykładać kompozycję i do 1955r grę na organach. W tym samym roku razem z bratem Józefem otworzył w Katowicach Ligocie prywatną szkołę umuzykalniającą. Jego placówka przetrwała do 1950r. W 1959r. został profesorem zwyczajnym.

Renomę kompozytora na skalę krajową Szabelski zaczął zdobywać w drugiej połowie lat 40. Jego utwory wykonywała wówczas katowicka orkiestra Polskiego Radia pod kierunkiem Grzegorza Fitelberga, później jego utwory wykonywano pod dyrekcją innego znakomitego śląskiego dyrygenta Karola Stryi lub Jana Krenza. Władze PRL nie godziły się na zagraniczne wyjazdy Szabelskiego – poza wizytą w Jugosławii w latach 60. Nie mógł on więc osobiście prezentować swoich utworów.

Okres największej popularności Szabelskiego rozpoczął się w drugiej połowie lat 50. na forum Warszawskiej Jesieni, wówczas nowym festiwalu muzyki współczesnej, na którym twórczość Szabelskiego była obecna od jego zarania czyli od 1956. W 1959 Szabelski na III Warszawskiej Jesieni zaprezentował swoje przełomowe dzieło – Improwizacje. Wprawiał tym samym publiczność w zdumienie i zachwyt, bo Improwizacje, choć stworzył je 60-letni kompozytor, były utworem na wskroś awangardowym. W podobnym kierunku szły odtąd wszystkie jego następne utwory. Szabelski komponował nieustannie aż do śmierci.

IX 1947 – IX 1948

Karol Anbild

Ukończył Państwową Wyższą Szkołę Muzyczną w Katowicach i rozpoczął pracę w Filharmonii Śląskiej. Był także kierownikiem artystycznym i pierwszym dyrygentem Filharmonii Lubelskiej, współpracował z Rozgłośnią Polskiego Radia w Katowicach oraz z Wytwórnią Filmów Animowanych w Bielsku-Białej, pisząc muzykę do 13 filmów. W latach 1948–1954 był dyrygentem Chóru „Echo” w Łaziskach Górnych.

W 1957 roku Anbild przyjechał do Kielc i następne trzydzieści trzy lata poświęcił szefowaniu Filharmonii Świętokrzyskiej. Dzięki jego niestrudzonym działaniom, instytucja – zwana początkowo Wojewódzką Orkiestrą Symfoniczną – otrzymała w 1968 roku status filharmonii i nazwę Państwowa Filharmonia im. Oskara Kolberga (później przemianowana na Filharmonie Świętokrzyską). Z jego inicjatywy powstał festiwal Świętokrzyskie Dni Muzyki (1964) oraz powołano Chór Filharmonii (1984).

Będąc od 1990 roku na emeryturze kompozytor czasami dyrygował swoimi autorskimi programami w filharmonii w Kielcach. Od początku kompozytorskiej działalności związany najpierw ze śląską muzyką ludową, później miejsce specjalne w swojej twórczości poświęcił świętokrzyskim motywom ludowym, już w tytule podkreślającym związki z folklorem regionu („Echo Gór Świętokrzyskich”, „Ballada karczówkowska”, „Puszcza jodłowa”, „Impresje świętokrzyskie”, „I Symfonia Świętokrzyska”, „Civitas Kielcensis”).

Był wielokrotnie nagradzany i odznaczany, m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Złotą Odznaką Związku Kompozytorów Polskich – za popularyzację muzyki polskiej w kraju i za granicą. W kwietniu 2005 roku Filharmonia Świętokrzyska, podczas inauguracji XIII edycji Festiwalu Świętokrzyskie Dni Muzyki, uroczyście nadała mu tytuł Honorowego Dyrektora. We wrześniu tego samego roku otrzymał Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

IV 1947 – 1954

Karol Stryja

Studia muzyczne odbył w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach, gdzie w 1951 r. uzyskał dyplom w klasie dyrygentury Grzegorza Fitelberga. W latach 1945-53 kierował chórem „Ogniwo”. W 1953 r. powołany został na stanowisko kierownika artystycznego i dyrygenta Orkiestry Symfonicznej Filharmonii Śląskiej, z którą związany był do 1990 r. Od 1982 r. pełnił funkcje dyrektora naczelnego i artystycznego. Jednocześnie, w latach 1968-1983, był dyrektorem artystycznym Orkiestry Symfonicznej w Odense (Dania). Z obiema orkiestrami odbył liczne podróże koncertowe po Europie. Dyrygował również innymi orkiestrami w wielu krajach Europy, a także w Kanadzie, Stanach Zjednoczonych, Argentynie, Izraelu, Japonii i na Kubie.

Karol Stryja dokonał nagrań i prawykonań radiowych i telewizyjnych dla wielu rozgłośni krajowych i zagranicznych. Współpracował z różnymi wytwórniami płytowymi, takimi jak Polskie Nagrania, Wifon, Muza, ORF czy EMI. Ponadto dla firmy Marco Polo (później Naxos) utrwalił komplet dzieł symfonicznych i oratoryjno-kantatowych Karola Szymanowskiego, łącznie z operą „Król Roger”.

Występował na licznych międzynarodowych festiwalach muzycznych, takich jak Warszawska Jesień, Praska Wiosna, Wratislavia Cantans, a także festiwalach w Anglii, Belgii, Bułgarii, Rosji, Szwajcarii oraz Szwecji. W ich trakcie prowadził prawykonania wielu utworów polskiej muzyki współczesnej. W 1979 zainicjował Międzynarodowy Konkurs Dyrygentów im. Grzegorza Fitelberga w Katowicach i prowadził jego wszystkie edycje, aż do śmierci. Był również inicjatorem Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego im. Carla Augusta Nielsena w Odense, którego pierwsza edycja miała miejsce w 1980 r.

Był laureatem licznych nagród, w tym Krzyża Wielkiego Orderu Polonia Restituta z Gwiazdą, Nagrody Stowarzyszenia Polskich Artystów Muzyków „Złoty Orfeusz”, Nagrody Związku Kompozytorów Polskich, Nagrody Ministra Kultury i Sztuki, Nagrody Miasta Katowic oraz bułgarskiego Orderu Cyryla i Metodego I klasy (niezmiernie rzadko przyznawanego obcokrajowcom).

IX 1947 – 18X. 1950

Paweł Kotucha

Ukończył studia na PWSM w Katowicach. Dyrygował m.in. chórami „Harmonia” w Nowym Bytomiu, „Echo” w Łaziskach Górnych, „Paderewski” w Świętochłowicach, „Słowiczek” w Wirku i dziecięcym zespołem pieśni i tańca przy Hucie „Pokój” w Rudzie Śląskiej. Odznaczony m.in. Odznaką Honorową Złotą z Laurem Zjednoczonych Polskich Zespołów Śpiewaczych i instrumentalnych. Współpracuje z K. Stryją, E. Kajdaszem, N. Seissem, F. Janickim, Cz. Płaczkiem i J. Matulą

1 1X 1958 -28 11 1985

IV 1950 – XI 1950

Józef Bock

IV 1950 – 1951

Napoleon Siess

Polski dyrygent i działacz muzyczny. Uczeń Artura Malawskiego w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach. Krótko dyrygent Chóru Mieszanego „Ogniwo” w Katowicach. W latach 1957–1963 był dyrygentem Filharmonii Śląskiej w Katowicach, w 1959 roku dyrygował Chórem „Echo” z Łazisk Górnych, 1963–1966 kierownikiem artystycznym. W latach 1971–1986 był dyrektorem artystycznym Opery Śląskiej w Bytomiu. W latach 1957–1986 wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach (później Akademia Muzyczna w Katowicach).

W czasie swej działalności w kraju wystawił 50 oper i baletów (w tym 11 prapremier). Odznaczony m.in.: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Srebrnym Krzyżem Zasługi,Medalem 30-lecia Polski Ludowej i odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”.

Zmarł w trakcie prowadzenia próby opery Halka.

VII 1961 – XI 1963

I 1952 – VII 1953

IX 1953 – V 1954

IX 1964 – V 1966

Zofia Cudala-Toborowa

Franciszek Janicki

1952 – VIII 1958

Zdzisław Szostak

Dyrygent i kompozytor. Twórca muzyki kameralnej, symfonicznej i chóralnej, a także muzyki filmowej. Współpracował z wieloma orkiestrami zagranicznymi oraz niemal ze wszystkimi orkiestrami filharmonicznymi w Polsce. Studiował dyrygenturę pod kierunkiem Artura Malawskiego oraz kompozycję w klasie Bolesława Szabelskiego w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach. W czasie studiów przez trzy lata uczył w Państwowym Liceum Muzycznym w Katowicach.
W 1950 roku rozpoczął karierę dyrygencką jako chórmistrz. Jednym z prowadzonych przez niego zespołów był chór „Ogniwo” przyFilharmonii Śląskiej, z którą związał się w 1955 roku jako asystent dyrygenta. W 1958 roku, po ukończeniu stażu asystenckiego w Katowicach, przeniósł się do Poznania. Początkowo zajmował stanowisko II dyrygenta w Filharmonii Poznańskiej, zaś w 1967 roku został jej kierownikiem artystycznym. 13 lat spędzonych w Poznaniu to okres bardzo ożywionej działalności dyrygenckiej: gościnnych koncertów za granicą, nagrań dla radia i telewizji, występów w ramach Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego im. Henryka Wieniawskiego, Koncertów Poznańskich, „Pro Sinfoniki” i Festiwalu „Poznańska Wiosna Muzyczna”. Założył Chór Kantatowo-Oratoryjny poznańskiego Towarzystwa Muzycznego im. Henryka Wieniawskiego. Był także jednym z założycieli chóru przy Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza.
W 1971 roku objął stanowisko zastępcy dyrektora do spraw artystycznych oraz dyrygenta Filharmonii Łódzkiej i sprawował tę funkcję do 1987 roku. W 1972 roku podjął pracę w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Łodzi, w której wykładał do roku 2000. W latach 1972-95 prowadził ogólnouczelnianą studencką orkiestrę symfoniczną, z którą koncertował m.in. w Niemczech i we Włoszech. Dokonał nagrań do ok. 200 filmów z muzyką skomponowaną m.in. przez Wojciecha Kilara, Jerzego Maksymiuka, Zbigniewa Preisnera. Do 40 filmów, w tym 20 fabularnych, nagrał własną muzykę. Zdzisław Szostak jako dyrygent współpracował z Sinfonią Varsovią, Wielką Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia, z wieloma orkiestrami zagranicznymi oraz niemal ze wszystkimi orkiestrami filharmonicznymi w Polsce. Dokonał licznych nagrań, z których powstało kilkanaście płyt kompaktowych.
Otrzymał wiele nagród i odznaczeń, m.in. medal za osiągnięcia artystyczne w „Łódzkiej Wiośnie Artystycznej” (1973), Złoty Krzyż Zasługi (1975), Nagrodę II stopnia Ministra Kultury i Sztuki (1976), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1984), Złoty Medal „Zasłużony Kulturze – Gloria Artis” (2006), Nagrodę Miasta Łodzi (2010), Nagrodę Marszałka Województwa Łódzkiego (2010), Nagrodę Radnych Miasta Łodzi „za wybitne osiągnięcia artystyczne” (2010) oraz filmową nagrodę kina Charlie „Złote Glany” (2011).

IX 1954 – VI 1958

IX 1958 – VI 1961

Marek Witkowski

Edmund Kajdasz

W czasie okupacji został wywieziony w 1940 r. na przymusowe roboty do Berlina. Tam też pobierał naukę u prof. dra Józefa Kromolickiego (Polaka osiadłego w Niemczech). Po wojnie ukończył Poznańskie Liceum Pedagogiczne i rozpoczął pierwszą pracę dyrygencką. W Poznaniu w latach 1945-1946 prowadził chór chłopięcy II Drużyny Związku Harcerstwa Polskiego, który już w maju 1946 r. zajął I miejsce w konkursie chórów chłopięcych, pokonując wówczas m.in. chór Stefana Stuligrosza. W roku 1946 przeniósł się do Wrocławia, gdzie podjął pracę w tutejszym chórze operowym i równocześnie w redakcji muzycznej Polskiego Radia.

Udzielał się też w Dolnośląskim Związku Śpiewaczym i Muzycznym, był członkiem jego Rady Artystycznej. W latach 1951-1952 przebywał na radiowym stypendium, doskonaląc swoje umiejętności u prof. dra Güntera Ramina w Leipziger Thomanerchor i u prof. Rudolfa Mauersbergera w Dresdner Kreuzchor oraz u prof. Hermanna Abendrotha w Weimarze. Studia eksternistyczne w zakresie dyrygentury (ukończone w 1957 r.) odbył u Adama Kopycińskiego we wrocławskiej PWSM.

Od 1951 r. objął funkcję kierownika artystycznego Chóru Wrocławskiej Rozgłośni PR. W latach 1952-1958 zorganizował i prowadził Chór Dziewczęcy Polskiego Radia. Podjął także pracę chórmistrza zespołów chóralnych PPSM i PLM oraz PWSM (później Akademii Muzycznej) we Wrocławiu.

Następnie w latach 1958-1961 był dyrygentem chóru Ogniwo w Filharmonii Śląskiej w Katowicach, tam też prowadził chóry POSM i PLM, a także PWSM oraz siedemdziesięcioosobowy chór dziewczęcy w Rozgłośni Katowickiej Polskiego Radia. W tym samym czasie dyrygował chórami w Opolu oraz w Nysie. Po powrocie do Wrocławia w 1961 r. objął prowadzenie chórów PLM, PWSM i Szkoły Muzycznej im. Ignacego Jana Paderewskiego (szkoła mieściła się przy Podwalu 75, dyrektorem był wówczas Karol Załucki), gdzie stworzył chór chłopięcy Wrocławskie Skowronki. W roku 1966 z uczniów klas maturalnych PLM Edmund Kajdasz utworzył chór Cantores Minores Wratislavienses, z nim też odnosił największe sukcesy artystyczne.

W latach 1970-1977 prowadził Wrocławski Męski Chór Kameralny Cantilena. W latach 1968-1980 prowadził założony przez siebie Chór Dziewczęcy PR Wrocławskie Skowronki Radiowe. W latach 1971-1976 kierował także chórem studenckim Uniwersytetu Wrocławskiego.

V 1966 – 1973

1 III 1985 – 31 III 1991

Czesław Płaczek

Studia muzyczne ukończył w PWSM w Katowicach w klasie dyrygentury prof. Karola Stryji, następnie uzupełniał je u Pawła Kleckiego. W latach 1964 – 1978 był dyrygentem Filharmonii Śląskiej oraz wykładowcą w PWSM. W latach 1976 – 1982 był kierownikiem artystycznym PZLPiT „Śląsk”, w latach 1982 – 1984 dyrektorem i kierownikiem artystycznym Państwowej Filharmonii im. J. Elsnera w Opolu. Od 1.02.1985r ponownie pełni funkcję dyrygenta Filharmonii Śląskiej. Gościnne koncert prowadził w większych ośrodkach w Polsce, występował w wielu krajach Europy oraz w Ameryce Północnej i Środkowej. Jest laureatem Nagrody Artystycznej Miasta Katowic. Z ruchem śpiewaczym związał się w 1953r. Jedenaście lat był kierownikiem artystycznym w Reprezentacyjnym Chórze Zw. Zaw. Górników w Siemianowicach. Już jako dyrygent Filharmonii Śląskiej był równocześnie dyrygentem Chóru „Ogniwo”.

Odrębną stroną działalności artystycznej są kompozycje i aranżacje dla orkiestr Polskiego Radia w Warszawie, Katowicach, a przede wszystkim dla PZLPiT „Śląsk”

1975 – 1978

I 1979 – 31 III 1991

Jerzy Matula

Barbara Zielonka-Rusin

Dyplomowana dyrygentka zespołów chóralnych. W szkole muzycznej im. K. Karłowicza w Katowicach wybrała kierunek wokalny i instrumentalny. Następnie na Wydziale Pedagogiki PWSM w Katowicach zdobyła uprawnienia do prowadzenia zespołów wokalno-instrumentalnych, a wiedzę pedagogiczną pogłębiła na Podyplomowym Studium Kulturalno-Oświatowym Uniwersytetu Śląskiego. Przebywała na seminarium muzycznym z zakresu chóralistyki w Weimarze. Śpiewała w chórze zawodowym Filharmonii Śląskiej. W chórze „Ogniwo” od 1959r. Do zespołu tego trafiła za swoją matką. Dyrygentem została w 1979r. Pełniła funkcję dyrektora artystycznego Oddziału Śląskiego PZChiO w Katowicach – była pierwszą kobietą pełniącą to odpowiedzialne stanowisko.

1IV 1991 – 31 III 1992

1 IV 1992 – 31 VIII 1997

Krystyna Krzyżanowska-Łoboda

Krzysztof Kaganiec

Artysta, muzyk, kompozytor, dyrygent. Rozmiłowany w chóralistyce i muzyce sakralnej. Edukację muzyczną zdobył w Katowicach, na instrumentach: fortepian, organy, flet. Od 1976r jest pracownikiem artystycznym Państwowej Filharmonii Śląskiej w Katowicach. W ruchu śpiewaczym zaangażowany jako dyrygent. W 1971r wygrał konkurs na stanowisko organisty i dyrygenta chóru przy katowickiej Katedrze pw. Chrystusa Króla. Sprawuje je do dnia dzisiejszego. W 1988r został powołany na przewodniczącego Sekcji Chóralnej w Komisji ds. Muzyki Sakralnej przy Kurii Metropolitarnej w Katowicach. Komponuje utwory chóralne i organowe, głównie na użytek Kościoła.

1 IX 1997 – 31 I 2000

Jadwiga Wandiger

Nauczyciel muzyki – dyrygent chórmistrz ze specjalizacją III st., a od 2002 r, dyplomowany nauczyciel. Absolwentka Państwowej Szkoły Muzycznej I i II stopnia w Zabrzu. Absolwentka Akademii Muzycznej im. K. Szymanowskiego w Katowicach i Akademii Muzycznej im. Fr. Chopina w Warszawie – Studium Podyplomowe z zakresu Metodyki Wychowania Muzycznego.

Od 1976r. działaczka społeczno-kulturalna, skarbnik międzynarodowego Stowarzyszenia Wychowania Muzycznego ISME w Warszawie z siedzibą Oddziału w Katowicach, a od 2000 r. prezes Oddziału w Katowicach.

1 II 2000 – 31 XII 2003

1 I 2004 – 31 VIII 2011

Anna Idzikowska-Guzy

Krzysztof Martyniak

Ukończył studia w Katowickiej Akademii Muzycznej na wydziale kompozycji Teorii i Edukacji Muzycznej w klasie dyrygentury chóralnej prof. Jana Wojtachy.

Równolegle studiował muzykę kościelną i grał na organach a za swoją pracę magisterską otrzymał wyróżnienie w ogólnopolskim konkursie prac magisterskich z zakresu Teorii i Edukacji Muzycznej. Po ukończeniu studiów został artystą chóru Filharmonii Śl. Chór Ogniwo prowadził 7 lat, działał jako pedagog Młodzieżowego ośrodka Pracy twórczej w Dąbrowie Górniczej. Gościnnie pracował jako dyrygent w Chórze „Heimatchor” w Gliwicach. Jest założycielem i dyrygentem chóru Zasolnica w rodzinnej Porąbce.

1 IX 2011 – 30 VI 2014r

Adrian Lewandowski

Edukację muzyczną rozpoczął jako czterolatek. Początkowo pobierał lekcję skrzypiec, następnie ukończył fortepian (Ist.) oraz organy (IIst.) PSM I i II st. w Zabrzu. Kontynuuje naukę na wydziale Kompozycji, Interpretacji, Edukacji i Jazzu Akademii Muzycznej w Katowicach, w klasie dyrygentury chóralnej prof. Jana Wojtachy. Z ciekawszych projektów realizowanych podczas studiów wymienić można: Ogólnopolskie seminarium „Jednym głosem. Mistrzowska współpraca dyrygenta z zespołem.” w Akademii Muzycznej w Bydgoszczy; grudzień 2008r Ogólnopolskie Warsztaty Chorałowe w ramach III Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Dawnej im. G.G. Gorczyckiego prowadzonych przez Ojca OSB dr Bernarda Sawickiego; kwiecień 2008, seminarium „Brzmienie chóru a stylowość wykonań’’ w Akademii Muzycznej w Bydgoszczy(cykl wykładów i warsztatów prowadzonych przez czołowych specjalistów z tej dziedziny w kraju); grudzień 2006 a także szereg projektów związanych z działalnością Chóru kameralnego Akademii Muzycznej w Katowicach (śpiewak bas). Współpraca z takimi dyrygentami jak Nicholas Cleobury, Klaus Arp, Michael Reif ,Jacek Kasprzyk, Jan Wincenty Hawel i inni znacząco wpłynęła na doświadczenia chórzysty jak i dyrygenta. Współpracował m.in. z Akademickim Chórem Politechniki Śląskiej (praktyka studencka), z parafią Ewangelicko Augsburską w Zabrzu (dyrygent i organista). Aktualnie związany z parafią Matki Bożej Różańcowej w Rudzie Śląskiej – Halembie gdzie prowadzi chór „Ave”. Zawodowo związany z Filharmonią Śląską, gdzie pracuje jako artysta chóru, z chórem „Ogniwo” związany od 2010r. – początkowo jako asystent dyrygenta a od września 2011r jako I dyrygent.

1 IX 2014 – 30 IX 2018

Wojciech Gwiszcz

Absolwent Wydziału Kompzycji, Interpretacji, Edukacji i Jazzu Akademii Muzycznej im. K. Szymanowskiego w Katowicach na kierunkach dyrygentura chóralna oraz dyrygentura symfoniczno-operowa. Od października 2018 roku pełni funkcję asystenta dyrygenta Państwowego Zespołu Ludowego Pieśni i Tańca „Mazowsze” im. T. Sygietyńskiego. Stworzył i prowadzi orkiestrę NIECO Symfoniczną. Prowadził jeden z najstarszych męskich chórów w Polsce – Chór Męski Hejnał przy KWK „Wujek” w Katowicach, chór Mieszany „Ogniwo” oraz chór „Laudate Dominum” przy parafii bł. Karoliny w Tychach. Współpracował z Orkiestrą Filharmonii Rzeszowskiej i Orkiestrą Filharmonii Śląskiej. Od2011 roku do 2014 związany z Teatrem Rozrywki w Chorzowie. Współpracował jako dyrygent z teatrem Arte Creatura. W sezonie 2015/2016 pełnił funkcję kierownika muzycznego w Gliwickim Teatrze Muzycznym.